Σελίδες

Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2012

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ): μηχανισμοί χειραγώγησης και αφομοίωσης των κινημάτων αλλά και πρωταγωνιστές στη θεσμοποίηση του σύγχρονου δουλεμπορίου.

Σάββατο 15 Δεκέμβρη, 7.00μμ, 

στο Τετράγωνο, Ν.Εφέσου 4, Καισαριανή





ΜΚΟ, κοινωνικά παντοπωλεία, «κοινωφελή» προγράμματα, συσσίτια, είναι του συστήματος τα δεκανίκια… 

Οι ΜΚΟ συμβάλλουν στην αφομοίωση των εγχειρημάτων αυτοοργάνωσης από το κράτος και με τη δράση τους προωθούν τη συμμόρφωση προς τις επιταγές της κυρίαρχης ιδεολογίας.  Η λογική του κράτους υπαγορεύει την ανάγκη κατασκευής νέων, έμμεσων μορφών ρύθμισης και ελέγχου της κοινωνίας, πλάι στις παραδοσιακές μεθόδους πειθάρχησης και καταστολής, χρησιμοποιώντας ακόμη και τη γλώσσα και τις μορφές αγώνα των κινημάτων. Από την Αργεντινή, τη Χιλή και την Ουρουγουάη ως τη Βραζιλία, τη Βολιβία, τον Ισημερινό και το Μεξικό, οι ΜΚΟ έχουν υπηρετήσει αυτήν την ανάγκη ως μηχανισμοί συνάρθρωσης του κράτους με τα κοινωνικά κινήματα: «οι νέες μορφές διακυβέρνησης στοχεύουν κατευθείαν στην καρδιά των κοινωνιών εν κινήσει. Εισβάλλουν στους χώρους τους, όχι με οπλισμένους στρατιώτες, αλλά με πληρωμένους από διεθνείς χρηματοδότες τεχνικούς».

Μέσα από τις διαδικασίες της Λαϊκής Συνέλευσης Καισαριανής για τη στέγαση αυτοοργανωμένων δομών στο εγκαταλειμμένο κτίριο του ΠΙΚΠΑ, βιώσαμε τον ρόλο των ΜΚΟ ως μηχανισμών χειραγώγησης και αφομοίωσης των κινημάτων γειτονιάς. Στη συγκέντρωση για το άνοιγμα του χώρου δεν αιφνιδιαστήκαμε από τους μηχανισμούς καταστολής που περιμέναμε να τον «φυλάνε», αλλά από τη δημοτική Αρχή που μας «υποδέχτηκε», για να μας παρουσιάσει το πρόγραμμά της για το άνοιγμά του ως βρεφονηπιακού σταθμού. Με συνοπτικές διαδικασίες,  μέσα στον Αύγουστο, είχαν ήδη ολοκληρώσει τις απαραίτητες εργασίες, είχαν εξασφαλίσει προσωπικό, είχαν σχεδιάσει και τη λειτουργία κοινωνικού παντοπωλείου στον ίδιο χώρο, ακόμα και συσσίτιο ετοίμαζαν... Ενώ το δημόσιο σύστημα υγείας και πρόνοιας κατέρρεε, με τις πατέντες του εθελοντισμού και των ΜΚΟ, φτιάχτηκε στη γειτονιά μας το τοπικό υποκατάστατό του, προσπαθώντας να κερδίσει την εμπιστοσύνη των κατοίκων της γειτονιάς στους θεσμούς διαμεσολάβησης και να ακυρώσει τη συλλογική ανάγκη αυτοοργάνωσης.

Η δημιουργία Κοινωνικών Παντοπωλείων στους δήμους, και στην Καισαριανή και στου Ζωγράφου, και η στελέχωση βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών εντάσσονται σε προγράμματα που υλοποιούνται στα εδάφη των συνελεύσεων γειτονιάς μέσω ΜΚΟ από το Υπουργείο Εργασίας με την επιχορήγηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι πολιτικές που προωθούνται παράλληλα και συντονισμένα με τις πολιτικές λεηλασίας των ασφαλιστικών ταμείων, απαξίωσης και ιδιωτικοποίησης των δομών υγείας, πρόνοιας, παιδείας, αλλά και της επιβολής συνθηκών εργασιακού μεσαίωνα και καταστολής όσων αντιστέκονται. Στοχεύουν στη δημιουργία υποκατάστατων δομών κοινωνικής πρόνοιας και παροχής υπηρεσιών «κοινωφελούς» χαρακτήρα, που κάθε άλλο παρά κοινωνικό χαρακτήρα έχουν. Λειτουργούν ως απλά παυσίπονα σε βαριές αρρώστιες ενός σάπιου συστήματος, χωρίς να λύνουν τα προβλήματα, ούτε καν να τα αγγίζουν.

Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας», αναδεικνύουν τον ρόλο των ΜΚΟ ως πρωταγωνιστών στην εφαρμογή σύγχρονης δουλείας. Θέλουν να επιβάλουν συνθήκη εργασιακού μεσαίωνα και πελατειακές σχέσεις από σωματεία, αναπαράγοντας την κυρίαρχη ιδεολογία περί «ωφέλειας» της «ευπαθούς» κοινωνικής ομάδας των νέων ανέργων (βλ. τα ΚΕΚ που στήνουν σε όλη τη χώρα ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ). Οι ΜΚΟ διαχειρίζονται εθνικά και κοινοτικά κονδύλια, για να απασχολούν νέους ανέργους για «κοινωφελείς» σκοπούς «κατά της φτώχειας», «ωφελώντας» τους με ψίχουλα αντί μισθών, καταστρατηγώντας τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τα εργατικά δικαιώματα.  Και το κερασάκι της τούρτας; Οι εργαζόμενοι στις ΜΚΟ ονομάζονται στα προγράμματα αυτά «ωφελούμενοι». Τι ειρωνεία...

Οι ΜΚΟ συντελούν στην περαιτέρω διάλυση των εργασιακών σχέσεων, με τρόπο σιωπηλό και ύπουλο πλάι στον εκκωφαντικό οδοστρωτήρα της δραματικής μείωσης μισθών και συντάξεων, των απολύσεων, της γενικευμένης ανεργίας και εξαθλίωσης. Παράλληλα, ανανεώνουν ή δημιουργούν νέες σχέσεις εξάρτησης...



Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ

Τον Οκτώβριο του 2010, την Κυριακή των δημοτικών εκλογών, κάτοικοι της Καισαριανής μαζί με την Πρωτοβουλία Κατοίκων Καισαριανής έριξαν τις περιφράξεις που είχαν τοποθετηθεί στο  πάρκο Αλεξάνδρου από φερόμενους «ιδιοκτήτες». Αμέσως μετά τη δράση αυτή καλέστηκε συνέλευση στο έδαφος του πάρκου με δυναμική συμμετοχή των κατοίκων, η οποία και αποφάσισε να αναδείξει τον ελεύθερο χαρακτήρα του, φυτεύοντας δέντρα σε όλη του την έκταση. Προφανώς η κίνηση αυτή ενόχλησε τους ιδιοκτήτες-καταπατητές, οι οποίοι και έσπευσαν με τη συνοδεία αστυνομικών δυνάμεων να διαφυλάξουν την «περιουσία» τους. Παρά την καθολική αποδοκιμασία τους από τους κατοίκους, επέστρεψαν και στην επόμενη, ανοιχτά καλεσμένη, δεντροφύτευση τραβώντας φωτογραφίες, προκειμένου να φακελώσουν τα «παρασιτικά στοιχεία» που νέμονταν την «ιδιοκτησία» τους. Δεν σταμάτησαν εκεί. Τις επόμενες μέρες προσπάθησαν να ξεριζώσουν τα δέντρα που είχαν φυτευτεί, ενώ κατέφυγαν και στο αστυνομικό τμήμα, για να υποβάλουν μηνύσεις. Η απάντηση των κατοίκων στην προκλητική αυτή στάση υπήρξε άμεση, με αποτέλεσμα το επιχειρησιακό τους αυτό σχέδιο να αποτύχει παταγωδώς.

Η ιστορία, ασφαλώς, δεν τελειώνει εδώ, καθώς σειρά είχε η υποβολή εξοντωτικών οικονομικά αγωγών και μηνύσεων κατά κατοίκων και της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Καισαριανής αλλά και του ίδιου του δήμου Καισαριανής. Αξίζει να σημειωθεί ότι η παρέμβαση του δήμου σε αυτό το εγχείρημα των κατοίκων είναι κάποιες αναμνηστικές φωτογραφίες του τέως και του νυν δημάρχου και λοιπών δημοτικών συμβούλων τις ημέρες της δεντροφύτευσης. Ήταν η περίτρανη απόδειξη της αγωνιστικής τους πνοής, η οποία μάλλον και εξέπνευσε γρήγορα, καθότι αμέσως μετά τις διώξεις, ο τέως, πλέον, δήμαρχος απέστειλε στους «ιδιοκτήτες» επιστολή μεταμέλειας και συγγνώμης για τα συνεργεία του δήμου που όργωσαν τη γη, υπονομεύοντας στην πράξη τον αγώνα των κατοίκων και εξασφαλίζοντας τόσο για τον ίδιο στο εφετείο, όσο και για τον τέως αντιδήμαρχο από την πρώτη δίκη, την παύση κάθε δίωξης, παρά τις συνεχείς αναφορές στα πρόσωπά τους στα δικόγραφα των αγωγών…

Η ποινικοποίηση του αγώνα και τα σχέδια ιδιοποίησης του δημόσιου χώρου ακυρώθηκαν από τις αποφάσεις των δικαστηρίων στα οποία εκδικάστηκαν οι αγωγές. Η απόφαση που εξέδωσε το αρμόδιο δικαστήριο απέρριπτε την αγωγή των ασφαλιστικών μέτρων που είχαν υποβάλει οι «ιδιοκτήτες», αναγνωρίζοντας το δικαίωμα των κατοίκων να υπερασπιστούν τον δημόσιο κοινόχρηστο χαρακτήρα του πάρκου. Την ίδια έκβαση είχε και η έφεσή τους κατά της αρχικής απόφασης. Στο δεύτερο αυτό δικαστήριο φρόντισε και η νέα δημοτική αρχή να αποδείξει την «αγωνιστική» της διάθεση δια της απουσίας της. Ωστόσο, μετά από παρέμβαση των κατοίκων στο δημαρχείο, ο δήμος προσπάθησε να μπαλώσει την κατάσταση, αποστέλλοντας έγγραφα που χρησιμοποίησε ο δικηγόρος των κατοίκων και τα οποία πιστοποιούσαν πράξεις νομής από τον δήμο Καισαριανής στο έδαφος του πάρκου, όπως το αυτόματο πότισμα.

Σίγουρα κανένας αγώνας που γίνεται από τα κάτω δεν χρειάζεται νομική επισφράγιση, για να καταστεί δίκαιος. Θεωρούμε, απλώς, πως η θετική αυτή δικαστική απόφαση συνιστά άλλη μια απόδειξη πως, όταν οι άνθρωποι αυτοοργανώνονται, συλλογικοποιούν τις αντιστάσεις τους και διεκδικούν, ο αγώνας μπορεί να φέρει τη νίκη, όπως έγινε και στον αγώνα αυτό για τον ελεύθερο και δημόσιο χαρακτήρα ενός πάρκου. Το πάρκο Αλεξάνδρου, λοιπόν, ήταν και είναι ελεύθερος κοινόχρηστος χώρος εδώ και 40 χρόνια με πρωτοβουλία των κατοίκων της Καισαριανής και έτσι θα παραμείνει. Συνιστά ζωντανό παράδειγμα ότι οι ίδιοι οι κάτοικοι νικούν, όταν παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους, χωρίς να αποδέχονται άλλοι να διαμεσολαβούν τον αγώνα γι’ αυτούς. Δεν αφήσαμε και δε θα αφήσουμε καμία περίφραξη, καμία απειλή και καμία δίωξη να σταθεί εμπόδιο στη θέλησή μας να το χρησιμοποιούμε ελεύθερα. 

Το πάρκο Αλεξάνδρου ανήκει στους κατοίκους!

Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2012

Από το Δεκέμβρη του '44 εώς σήμερα...


Η ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ!
χίτες, ταγματασφαλίτες, γερμανοτσολιάδες ράλληδες,
μπουραντάδες, συμμορίες παπαγεωργίου,
χαφιέδες, ρουφιάνους, δωσίλογους
μαυραγορίτες και λαδέμπορους
χουντικούς και παρακρατικούς
ναζί και χρυσαυγίτες
φασίστες του τότε
και του τώρα

3 Δεκέμβρη 1944: ο λαός της Αθήνας μετά από κάλεσμα του ΕΑΜ κατεβαίνει σε συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας. Η διαδήλωση των Ανατολικών Συνοικιών, Καισαριανή, Βύρωνας, Κουπόνια, Μετς, πυροβολείται από φασίστες συνεργάτες της κυβέρνησης με εντολή των Άγγλων, από τον βασιλικό κήπο. Την ίδια ώρα στο Σύνταγμα χτυπιέται η υπόλοιπη διαδήλωση: 54 δολοφονημένοι…
4 Δεκέμβρη 1944: Η μέρα της κηδείας των δολοφονημένων αγωνιστών βάφεται με αίμα…
5 Δεκέμβρη 1944: Μάχη με μπουραντάδες στο αστυνομικό τμήμα Παγκρατίου. Λίγο πριν παραδοθούν, σώζονται από Άγγλους στρατιώτες, σκόμπηδες. Χίτες πυροβολούν τους διαδηλωτές στην Ομόνοια. Νεκροί,τραυματίες…
6 Δεκέμβρη 1944: Εγγλέζικα αεροπλάνα βομβαρδίζουν την Αθήνα. Μετά από 6ωρη μάχη, η ορεινή ταξιαρχία κατορθώνει να φτάσει μέχρι την οδό Βρυούλων στην Καισαριανή και να καταλάβει το λόφο του Αράπη.
7 Δεκέμβρη 1944: Μάχη και ανακατάληψη του λόφου του Αράπη.
Από εκείνη τη μέρα και μέχρι το τέλος του Δεκέμβρη η Καισαριανή κι ο λαός της αντιμετώπισαν, τις επιθέσεις μιας άριστα εξοπλισμένης ταξιαρχίας, ενισχυμένης με χωροφύλακες και ταγματασφαλήτες.
28 Δεκέμβρη 1944: Αεροπλάνα, τανκς, όλμοι και χιλιάδες Ριμινίτες, χωροφύλακες και Εγγλέζοι χτυπάνε τις μικρές δυνάμεις όσων μένουν, για να υπερασπιστούν τη συνοικία. «Στις 2 το μεσημέρι οι Ριμινίτες κατορθώνουν να περάσουν το ρέμα και να καταλάβουν τα πρώτα σπίτια της Καισαριανής. Μόλις αργά το απόγευμα, κατορθώνουν να νικήσουν την αντίσταση μιας χούφτας ηρώων που τους αντιμετωπίζει. Και η Καισαριανή πέφτει, όπως της αξίζει, μέσα σε αποθέωση από φλόγες, καπνούς και εκρήξεις. Οι τελευταίοι υπερασπιστές της ανταρτομάνας πολεμάνε μέχρι την τελευταία σφαίρα». Οι ανατολικές συνοικίες περνώντας μπροστά από τα πυροβόλα του εχθρού βγαίνουν από την πόλη διαβαίνοντας τον Υμηττό μέσα σε πυκνή χιονοθύελλα…

Η γειτονιά της προσφυγιάς, του ξεριζωμού και των «τουρκόσπορων», η γειτονιά των εργατικών/κοινωνικών αγώνων και των ανταρτών, η γειτονιά των σαλταδόρων και των 200 εκτελεσμένων αγωνιστών της Ελευθερίας, 
η γειτονιά του Σκοπευτηρίου,των πυροβολημένων κατοικιών 
από τους Άγγλους κατακτητές και του λόφου του Αράπη, η 
γειτονιά που απέκρουσε τα «40 ντου» των φασιστών και 
των ντόπιων συνεργατών τους έχει τη δική της ιστορία. 
Και αυτή η ιστορία  δεν μπαίνει σε μουσεία ούτε 
μαθαίνεται στα σχολεία παρά γράφεται,
υπερασπίζεται και παραμένει ζωντανή
 στους δρόμους  και τα πεζοδρόμια, 
στους αγώνες για αξιοπρέπεια και ελευθερία.
Γιατί…

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ ΤΗΣ!