Θεατρική παράσταση για παιδιά

τη Παρασκευή 31 Μαϊου στο Σκοπευτήριο (έξω από το χώρο του μνημείου)

«Ακούς τη γιορτή», του Σέργιου Γκάκα

από την ομάδα Τσόκαρα

ΤΟ ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΔΕΝ ΞΕΠΟΥΛΙΕΤΑΙ

Φέτος θα’ναι διαφορετικά….

Εδώ και 6 χρόνια, η Πρωτοβουλία Κατοίκων Καισαριανής έχει οργανώσει δεκάδες πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις στον χώρο του Σκοπευτηρίου με χαρακτήρα αυτοοργανωμένο και αδιαμεσολάβητο πέρα από θεσμούς, χορηγούς και χρήματα. Η διαχρονική αυτή κίνηση αποτελεί μια από τις κοινωνικές συνισταμένες που συμβάλλουν στην ανάδειξη του Σκοπευτηρίου όχι ως μνημείου ή μουσείου αλλά ως ζωντανού και δημόσιου χώρου κοινωνικής συναναστροφής, συλλογικής έκφρασης, ιστορικής μνήμης.

Το Σάββατο 25 Μάη πραγματοποιήθηκε στον χώρο του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής, έξω ακριβώς από τον τοίχο όπου εκτελέστηκαν τον Μάη του 1944 200 αγωνιστές κομμουνιστές, η θεατρική παράσταση «Σύντροφοι, καλημέρα» βασισμένη στα γραπτά της Μέλπως Αξιώτη. Το θεατρικό μονόπρακτο της Ιωάννης Μπιλήρη κατάφερε να ξαναζωντανέψει τις μνήμες της αγωνίστριας και να τις μετατρέψει σε ζωντανό πολιτικό μήνυμα. Μήνυμα βαρυσήμαντο και συγκινητικό  που έπαιρνε ζωηρή μορφή έξω από τον τοίχο της Καισαριανής, ένα από τα πιο ιστορικά φορτισμένα σημεία της Αντίστασης όπου εκτελέστηκαν 600 αγωνιστές από τις δυνάμεις κατοχής και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Πριν και μετά τη θεατρική παράσταση, ο χώρος με τις πλάκες όπου αναγράφονται τα ονόματα των εκτελεσθέντων καθώς και ο χώρος του τοίχου και των πολυβόλων παρέμενε ανοιχτός για όλους και αποτέλεσε ευκαιρία για πολλούς ανθρώπους να τα δουν για πρώτη φορά.

Η εκδήλωση αυτή δεν μπορεί να μπει στον κατάλογο των μνημόσυνων ή των κομματικών ομιλιών που διεξάγονται κάθε Μάη στο χώρο του Σκοπευτηρίου. Δεν ήταν εθιμοτυπία ούτε και κομματική παράτα. Ουσιαστικά, αποτέλεσε διαφορετική προσέγγιση για το ιστορικό φορτίο του Σκοπευτηρίου. Μια προσέγγιση που δεν μιλά για «μνήμες μακρινές που ξαναζωντανεύουν» μήτε και για «πολιτικά διδάγματα» που θυμόμαστε κάθε 1^ηΜάη.

Το μήνυμα ήταν και παραμένει σαφές. Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό, ενάντια στους εκτελεστές της ζωής και της αξιοπρέπειας των ανθρώπων όπου γης, δεν σταματά. Είναι ζωντανός και είναι αυτός που κινεί τον μύλο της ιστορίας. Η ιστορική μνήμη και ο πολιτικός αναστοχασμός δεν υπερασπίζονται και δεν διεξάγονται «εν καιρώ ειρήνης». Ο πόλεμος ενάντια στη λήθη, ενάντια στην πολιτική αφασία, ενάντια στην ιστορική παραχάραξη, είναι πόλεμος καθημερινός που δίνεται και στις γειτονιές μας. Έτσι, δεν μπορούμε να αρκεστούμε στα μνημεία και τα μουσεία που στήνουν κάθε λογής αρχές (δημοτικές, κομματικές, ακαδημαϊκές κ.ά.). Θα συνεχίσουμε να οικειοποιούμαστε τον χώρο του Σκοπευτηρίου γεμίζοντάς τον με ζωή, με νοήματα, με αγώνες και δίνοντάς του καθημερινά τον χαρακτήρα του τόπου ελεύθερης κοινωνικής συνεύρεσης και δημιουργικότητας, του προπύργιου των κοινωνικών αγώνων.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να ’ναι κούφια λόγια. Όμως, πλέον, μιλάμε για μια αναμέτρηση.

Τα δημοσιεύματα για το ξεπούλημα του Σκοπευτηρίου δίνουν και παίρνουν και κάποιοι ήδη ακονίζουν τα νύχια τους. Είτε γιατί θεωρούν ότι το Σκοπευτήριο αγοράζεται, είτε γιατί φιλοδοξούν να σβήσουν και να ξαναγράψουν την ιστορία του. Από πλευράς μας, είμαστε ξεκάθαροι: Ματαιοπονούν και οι δυο, και οι μεσίτες των υπουργείων και του ΤΑΙΠΕΔ και τα κοράκια του φασισμού που τριγυρνούν πάνω από κουφάρια. «Κύριοι», το Σκοπευτήριο, οι κάτοικοι της Καισαριανής, οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι είναι ζωντανοί και κραυγάζουν:

ΤΟ ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΑΝΗΚΕΙ

ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ  ΤΟ ΚΡΑΤΟΥΝ ΖΩΝΤΑΝΟ

ΚΑΙ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΗ

«Να δείτε που στο τέλος θα το κάνουν οικόπεδα – έξι μέτρα φάτσα και δώδεκα βάθος το καθένα , τσίμα τσίμα όσο επιτρέπεται για να είναι άρτιο. Για οικόπεδα θα συμφωνήσουνε όλοι… Πιθανόν να μείνει η ονομασία «Σκοπευτήριο», ουδέτερα όμως, χωρίς καμία ειδική σημασία, αλά πλατεία Συντάγματος, θα φέρνει στα μυαλά των ανθρώπων, τους αργόσχολους που κάναν βολή σε χάρτινους στόχους, σε πιατάκια πήλινα και σε περιστέρια. Σε ανθρώπους, ποτέ. Κατά τη γερμανική κατοχή; Μα συνέβηκε ποτέ τέτοιο πράγμα ;»

                                                  «Σκοπευτήριο Καισαριανής»,  Μάριος  Χάκκας, 1972.

Παρόλο που έχουν περάσει 41 χρόνια από τότε που έγραψε ο Μάριος Χάκκας, τα παραπάνω λόγια ακούγονται πιο επίκαιρα από ποτέ στην εποχή μας, που όλο και περισσότεροι φαντασιώνονται εμπορικές «αξιοποιήσεις» του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής. Στο χώρο αυτό καθ’ όλη τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής εκτελέστηκαν 600 Έλληνες αντιστασιακοί καθώς και 25 αντιφασίστες στρατιώτες του κατακτητή (20 Ιταλοί και 5 Γερμανοί), με αποκορύφωμα την εκτέλεση 200 κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944. Σήμερα, σε μια περίοδο εξελισσόμενου κοινωνικού εκφασισμού 90 στρέμματα από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής έχουν συμπεριληφθεί από την κυβέρνηση στη λίστα του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ), για εκποίηση. Η κίνηση ξεπουλήματος του Σκοπευτηρίου εντάσσεται στο πλαίσιο εκφασισμού  του καθεστώτος,  που όχι μόνο θέλει να διαγράψει την ιστορία του τόπου αλλά και να μας καταστήσει και πάλι δέσμιους ενός σύγχρονου φασισμού: απειλές και εκβιασμοί για κατασχέσεις μισθών-συντάξεων-σπιτιών, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, κρατική καταστολή, επιστρατεύσεις απεργών, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων.

Στο μεταξύ η Πανελλήνια Σκοπευτική Εταιρεία με τις πλάτες των μηχανισμών του καθεστώτος εξακολουθεί να παραμένει στο χώρο, ο οποίος της έχει παραχωρηθεί από τον Ελ. Βενιζέλο το 1930, και να προσβάλλει την ιστορική του μνήμη πυροβολώντας και σκοπεύοντας τα δικαιώματα των κατοίκων της Καισαριανής. Από το 1974 οποιαδήποτε κινητοποίηση των κατοίκων έχει πραγματοποιηθεί με αίτημα την απελευθέρωση του χώρου βρήκε μπροστά της τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους. Χρόνια τώρα η εκάστοτε δημοτική αρχή κρατάει το χώρο της εκτέλεσης κλειστό όλο το χρόνο, διοργανώνοντας ετήσιο εθιμοτυπικό τρισάγιο, αλλοιώνοντας έτσι την ιστορική μνήμη… Οι δημοτικές παρατάξεις αντιμετωπίζουν διαχρονικά το χώρο πρασίνου του Σκοπευτηρίου, ως οικόπεδο που χωράει να χτιστούν άλλοτε σχολεία, άλλοτε νηπιαγωγεία και παιδικοί σταθμοί ενώ τώρα η δημοτική αρχή οραματίζεται λαχανόκηπους για φιλανθρωπία με κονδύλια ΕΣΠΑ και δουλεμπορικές ΜΚΟ.

Ξέρουμε ότι στον βωμό του κέρδους λέξεις, όπως ιστορική μνήμη, δεν συγκινούν κανέναν κρατικό λειτουργό, όπως και κανέναν επίδοξο επιχειρηματία. Άλλωστε αυτές οι λέξεις πάντα είχαν σημασία μόνο για τους «από κάτω», σε αυτούς ανήκαν οι αγώνες του χθες, όπως κι αυτοί του μέλλοντος. Ήδη φανταζόμαστε το όραμά τους: ένας αποστειρωμένος χώρος γεμάτος μοδάτα μπαράκια, επιχειρηματίες να βγάζουν λεφτά «αξιοποιώντας» την περιοχή και αστυνομικές περιπολίες (για να διαφυλάσσεται φυσικά και η δημόσια τάξη) παραχαράσσοντας την ιστορία του Σκοπευτηρίου. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Στους σημερινούς καιρούς της οικονομικής και ηθικής μας υποτίμησης, οι δημόσιοι χώροι αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία. Γιατί εκεί θα κυκλοφορούν όλο και πιο πολλοί που αντιμέτωποι με την οικονομική τους εξαθλίωση θα συναντηθούν με τους γείτονες τους και θα αναγνωρίσουν κοινά προβλήματα και ανάγκες. Κι εκεί υπάρχει η πιθανότητα να δράσουν συλλογικά, κι αυτό δεν συμφέρει τους από πάνω. 

Για μας η ιστορία του Σκοπευτηρίου είναι ζωντανή και όσοι μεθοδεύουν την αλλοίωση, την παραχάραξη και την διαγραφή της από τις συνειδήσεις των κατοίκων της Καισαριανήςθα μας βρουν απέναντί τους. Δεν θα επιτρέψουμε, λοιπόν, την εκποίηση του χώρου σε κανένα. Αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση του χώρου από τη Σκοπευτική Εταιρεία. Θεωρούμε ότι η ελεύθερη πρόσβαση στο μνημείο των εκτελεσμένων αγωνιστών ζωντανεύει την ιστορική μνήμη και γεννά συνειδήσεις αντίστασης απέναντι στο σημερινό φασισμό.

Εμείς ως Πρωτοβουλία Κατοίκων Καισαριανής, θα συνεχίσουμε να οικειοποιούμαστε τον χώρο του Σκοπευτηρίου μέσα από αυτοοργανωμένες, δημιουργικές και αγωνιστικές δράσεις επιδιώκοντας να ενισχύσουμε τις σχέσεις αλληλεγγύης στη γειτονιά μας, να ζωντανέψουμε τον χώρο του Σκοπευτηρίου, χωρίς τη διαμεσολάβηση θεσμών και χρημάτων, να συμβάλουμε στους αγώνες των κατοίκων ενάντια στη φτώχεια, την εξαθλίωση, τον σύγχρονο φασισμό.

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ

ΤΟ ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΔΕΝ ΞΕΠΟΥΛΙΕΤΑΙ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ

ΣΑΒΒΑΤΟ 25 ΜΑΪΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ

χάρτης πρόσβασης (λεωφορεία 224, 732, 140):

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24/5 στις 20:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΑΥΤΟΜΟΡΦΩΣΗΣ

Το κίνημα της Αυτομείωσης στην Ιταλία του 70

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24/5 στις 20:00 στο Τετράγωνο

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17/5, στις 20:00 Εργαστήρι αυτομόρφωσης

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17/5, στις 20:00 στο ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ

Εργαστήρι αυτομόρφωσης

β΄ μέρος: το DNA στην υπηρεσία των μηχανισμών καταστολής

Αποδομώντας το «Δίκαιο του Ισχυρού» από βιολογική σκοπιά.

για περισσότερα στο blog της συνέλευσης: http://syneleysigiadraseisenantiastaxaratsiavpk.squat.gr/

Περί «αλληλεγγύης», πολιτικής καπηλείας και άλλων δαιμονίων.

Ο δρόμος μας οδηγεί σε έναν άλλο κόσμο, που δεν έχει τις απαξίες της αγοράς και τους  νόμους του κέρδους.

Δεν πατά πάνω στην εκμετάλλευση και τον φόβο.

Δεν έχει σωτήρες και διαχειριστές της ζωής μας.

Ο κόσμος αυτός κραυγάζει ελευθερία.

Αυτό το απόσπασμα αποτελεί μέρος του κειμένου αυτοπαρουσίασής μας, αναρτημένο δημόσια ηλεκτρονικά, και δημοσιοποιημένο χιλιάδες φορές σε όσους/ες θέλουν να μάθουν για μας. Απορούμε, λοιπόν, με το θράσος και εξοργιζόμαστε με την πολιτική απατεωνιά της κομματικά καθοδηγούμενης από το ΣΥΡΙΖΑ πρωτοβουλίας «αλληλεγγύη για όλους» (solidarity 4all) που χρησιμοποιεί και καπηλεύεται τη συλλογικότητά μας, προκειμένου να μεγεθύνει τον διαδικτυακό της χάρτη με βάση τις δικές της κοντόφθαλμες και εξαργυρώσιμες εκλογικά επιδιώξεις.

Περί πολιτικής απατεωνιάς

Η πρωτοβουλία «αλληλεγγύη για όλους» παρουσιάζεται ως ο διαχειριστής επικοινωνίας δικτύων και δομών κοινωνικής αλληλεγγύης και αυθαίρετα, από τα πάνω, επιχειρεί να διαμεσολαβήσει τις σχέσεις μεταξύ συλλογικοτήτων και εγχειρημάτων, χρησιμοποιώντας τις αυτοοργανωμένες δομές αλληλεγγύης συλλογικοτήτων, μεταξύ των οποίων και τη δική μας, προβάλλοντας πολιτικές θέσεις οι οποίες μας είναι όχι μόνο παντελώς ξένες, αλλά αποβαίνουν εχθρικές και επιχειρούν να αποδομήσουν τον αξιακό τρόπο ζωής και δράσης μας.

Η αλληλεγγύη, η αντίσταση, η αυτοοργάνωση που καπηλεύεται η παραπάνω «πρωτοβουλία» δεν αποτελούν συνθήματα με ημερομηνία λήξης σε μια κάλπη, όπως έντεχνα διακηρύσσει: «για μια ριζοσπαστική και αποτελεσματική κοινωνική αντιπολίτευση, για ένα πολιτικό ρεύμα ανατροπής» προκειμένου αυτό το… ρεύμα ανατροπής να αυξήσει τη δεξαμενή ψήφων του και τελικά να ανατρέψει (τι;) τα εκλογικά ποσοστά και να καταστήσει το κόμμα από το οποίο καθοδηγείται τον επόμενο διαχειριστή αυτού του ίδιου συστήματος.

Η αυτοοργάνωση, η αντίσταση, η αλληλεγγύη, είναι οι αδιαπραγμάτευτες αξίες με τις οποίες χτίζουμε μέρα με τη μέρα δομές που αποτελούν την απαρχή ενός άλλου κόσμου, και μέσα στο σκηνικό της καπιταλιστικής κρίσης δεν απαντάνε μόνο στις ανάγκες μας στο σήμερα με στόχο να διαχειριστούν τη φτώχεια όπως επίσης διακηρύσσει: «…όσοι πληττόμαστε από την κρίση μπορούμε να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας», αλλά υφαίνουν το νήμα μιας ευρύτερης απελευθερωτικής προοπτικής με στόχο το γκρέμισμα αυτού του κόσμου που ζούμε σήμερα, του κόσμου της εκμετάλλευσης. Ως προς αυτό δεν τρέφουμε εκλογικές αυταπάτες για κακούς και καλούς διαχειριστές του συστήματος.

Η αδιαμεσολάβητη δράση, η εναντίωση στην ανάθεση σε «ειδικούς της γνώσης και της πολιτικής», οι συνελεύσεις, η σύνδεσή μας με αυτοοργανωμένες συλλογικές αντιστάσεις καθώς και η δημιουργία απελευθερωτικών δομών ζωής στο εδώ και το τώρα που εμπνέονται από το όνειρο ενός άλλου κόσμου διαφορετικού είναι το μονοπάτι ζωής και αγώνα, που διαβαίνουμε -όχι με ευκολία- για την ανατροπή του άδικου και σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, για να αλλάξει η ζωή όλων μας. Και εδώ συναντιόμαστε με όλους, εκείνες κι εκείνους που έχουν τα ίδια όνειρα χωρίς να χρειαζόμαστε ούτε και να ζητάμε διαχειριστές επικοινωνίας. Καλά θα κάνουν να πιστέψουν, είτε τους αρέσει είτε όχι,  ότι σε αυτό τον ίδιο δρόμο συναντιόμαστε με ανθρώπους από όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτού του πλανήτη χωρίς την ανάγκη της διαμεσολάβησής τους με διεθνείς καμπάνιες και άλλα τέτοιου τύπου εργαλεία που επικαλούνται για να δώσουν ρόλο στην υπόστασή τους.

Περί οργής

Διακηρύσσουν ότι στόχος της πρωτοβουλίας τους είναι: «να ενισχύσει όλα τα υπάρχοντα εγχειρήματα με κάθε δυνατό τρόπο (με υλικά και ανθρώπους, οικονομική στήριξη, αλληλοκάλυψη αναγκών κτλ), καθώς και να προωθήσει τη δημιουργία νέων σε περιοχές ή θεματικές που δεν καλύπτονται.», αλλά και «να προωθήσει διεθνείς καμπάνιες αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό, τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό πεδίο, με κινητοποιήσεις, διεθνείς μέρες-δράσεις, αποστολή ενισχύσεων οικονομικών ή σε είδος…»Ήδη από τον Σεπτέμβριο 2012 και μετά από ποικιλοτρόπως δημοσιοποιημένες ανακοινώσεις μελών του ΣΥΡΙΖΑ μαθαίναμε ότι τα δίκτυα αλληλεγγύης που δημιουργεί θα ενισχύσουν και υπάρχουσες δομές αλληλεγγύης που μπορούν να ενισχυθούν και οικονομικά από το «ταμείο αλληλεγγύης» που προέρχεται από μέρος των μισθών των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ (βλ. και δηλώσεις Παπαδημούλη, 2/5/2013, στο διαδίκτυο).

Οργισμένες και οργισμένοι με το θράσος τους απευθύνουμε το ερώτημα: Πώς τόλμησαν να μας συμπεριλάβουν σε μια λίστα εγχειρημάτων τα οποία θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει ένας κομματικός μηχανισμός; Πώς τολμούν να απαξιώνουν και να ευτελίζουν τις δράσεις μας θεωρώντας μας δυνάμει εξωνημένους; Τους απαντούμε να κρατήσουν για τους εαυτούς τους την αργυραμοιβή μέσα στο επίκαιρο κλίμα των επιδοτήσεων διαμέσου ΕΣΠΑ, και των κονδυλίων των ΜΚΟ με τα σκλαβοπάζαρα.

Στον κοινωνικό πόλεμο εμείς πολεμάμε τη φτώχεια νιώθοντας εξεγερμένες και εξεγερμένοι. Δημιουργούμε κοινότητες αγώνα με αδιαμεσολάβητη κοινωνική δράση και αυτοοργανωμένες δομές που σπάνε τον κύκλο της εμπορευματοποίησης σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Δομές που στηρίζονται στη δύναμη που μας προσφέρει η συλλογικοποίηση των δράσεων μας, που δεν επιζητούν, αλλά αντιμάχονται την αντίληψη της οικονομικής ή της ενίσχυσης σε είδος από κρατικούς, δημοτικούς φορείς ή ΜΚΟ και τη λογική της ανάθεσης που κρατάει σκλάβους τους εκμεταλλευομένους. 

Και η μάχη για την υπεράσπιση των αξιών του αγώνα μας δεν δίνεται μόνο απέναντι στο κράτος αλλά και απέναντι σε κάθε λογής επίδοξους σωτήρες.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10/5 στις 21:00 ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ΣΤΟ ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ

Οι μνήμες πεθαίνουν, όταν σωπαίνουν οι φωνές

Η πρώτη μέρα του Μάη, η πρώτη αυτή μέρα της άνοιξης έχει ποτιστεί από το αίμα εκατοντάδων αγωνιστών. Είναι μια μέρα μνήμης όλων εκείνων που αντιστάθηκαν και έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα για την εργατική χειραφέτηση και απελευθέρωση. Η ιστορία του εργατικού κινήματος, από τους νεκρούς στο Σικάγο έως τους νεκρούς καπνεργάτες της Πρωτομαγιάς του '36 στη Θεσσαλονίκη, δεν πρέπει να αποτελεί απλώς αντανάκλαση και υπενθύμιση ενός αγωνιστικού παρελθόντος που έφυγε ανεπιστρεπτί.

Σε μια εποχή που κράτος και αφεντικά, επικαλούμενα την κρίση και την ύφεση, προσφέρουν ψίχουλα αντί μισθών, καταδικάζουν τεράστια κομμάτια του πληθυσμού στην ανεργία και την εξαθλίωση, εντείνουν την εκμετάλλευση, καταργούν κάθε εργασιακό κεκτημένο που αποκτήθηκε με κόπο και αίμα, επιστρατεύουν απεργούς και καταστέλλουν κινητοποιήσεις, η αντίσταση κι ο αγώνας αποτελούν το μόνο δρόμο, για να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, τη ζωή που μέρα με τη μέρα μάς κλέβουν οι από πάνω, για να επεκτείνουν την κερδοφορία τους εις βάρος μας.

Δεν θα πιστέψουμε κανένα παραμύθι περί ανάπτυξης. Γνωρίζουμε καλά πως αυτό που ευαγγελίζονται οι από πάνω είναι κάτι τελείως επίπλαστο, ένας τρόπος για να ωραιοποιήσουν την εξαθλίωση και την εκμετάλλευση που θέλουν να επιβάλουν. Η Μανωλάδα αποτελεί ακριβώς την εικόνα από ένα μέλλον που θα διαφεντεύει η ανάπτυξη. Ένα μέλλον όπου η συλλογική διεκδίκηση μισθών πείνας θα πνίγεται στο αίμα. Σήμερα είναι οι μετανάστες, το πλέον εξαθλιωμένο κομμάτι αυτής της κοινωνίας, ένα κομμάτι που βιώνει καθημερινά στο πετσί του την αμείλικτη φασιστική και ρατσιστική βία. Αύριο θα είναι καθένας από μας.

Οι κυρίαρχοι έχουν από καιρό δείξει ξεκάθαρα τις ορέξεις τους. Κάθε εστία αντίστασης πρέπει να καταστέλλεται, κάθε φωνή που υψώνεται πρέπει να πνίγεται. Από τις προφυλακίσεις των αγωνιζόμενων κατοίκων της Β.Α. Χαλκιδικής, τις συνδικαλιστικές διώξεις, τις εκκενώσεις καταλήψεων μέχρι και τη δολοφονική επίθεση κατά των εργατών μεταναστών στη Μανωλάδα, αυτό που σκιαγραφείται είναι ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου η δουλεία  βαφτίζεται εργασία ή ωφέλεια, οι αυτοοργανωμένοι χώροι εστίες ανομίας, οι αντιστεκόμενοι τρομοκράτες και η εξαθλίωσή μας θυσία για το εθνικό συμφέρον.

Φυσικά δεν τρέφουμε αυταπάτες για τον καθεστωτικό συνδικαλισμό και τους εργατοπατέρες, που από τη μία καλούν απεργίες – πυροτεχνήματα, διοργανώνουν πορείες – κηδείες, πότε για να κατευνάσουν τη λαϊκή οργή, πότε για να παρουσιάζονται ως δήθεν «αγωνιστές» και από την άλλη υψώνουν κορώνες δήθεν «αντιμνημονιακές», ενώ στην πραγματικότητα προωθούν και συναινούν στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, στα σκλαβοπάζαρα των ΜΚΟ, στις ενοικιάσεις εργαζομένων και την καταστολή κάθε πραγματικά αγωνιστικής κινητοποίησης.

Οι μνήμες πεθαίνουν, όταν σωπαίνουν οι φωνές. Και η μνήμη των απεργών και των αγωνιστών που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία φθείρεται μέσα στη σημερινή μας αδράνεια, πνίγεται στα τρισάγια στο Σκοπευτήριο, όπου δολοφονήθηκαν από τους ναζί οι 200 κομμουνιστές τον Μάη του 1944.

Την πρώτη του Μάη να κατεβούμε όλοι στους δρόμους, όχι γιατί είναι επέτειος, ούτε για να αποδώσουμε τιμές, αλλά γιατί είναι μέρα απεργίας. Να μη δουλέψει και να μην καταναλώσει κανείς. Μονάχα έτσι, απέχοντας καθολικά από την παραγωγή και την κατανάλωση, μπορεί η απεργία να γίνει πραγματικά επικίνδυνη απέναντι στο φθισικό αυτό σύστημα.

Μια μέρα, ωστόσο, δεν αρκεί. Οι απαντήσεις μας δίνονται καθημερινά, μέσα από αυτοοργανωμένους, αδιαμεσολάβητους αγώνες σε κάθε χώρο που ζούμε και κινούμαστε. Στα σχολεία, τους χώρους εργασίας, τις γειτονιές, τους δρόμους και τις πλατείες να οργανωθούμε με όπλα μας την αλληλεγγύη, την αντίσταση και την αυτοοργάνωση. Μακριά από μικροκομματικές λογικές και πουλημένους εργατοπατέρες, να οργανώσουμε τις δικές μας απεργίες, άγριες απεργίες, ανυποχώρητες και διαρκείας, που στοχεύουν στην εξέγερση και την ανατροπή αυτού του σάπιου κόσμου, στοχεύουν στην ελευθερία.

Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας:

•  με συνελεύσεις σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολείο, σε κάθε γειτονιά
• ισότιμα, οριζόντια, αλληλέγγυα
• ανυποχώρητα, αποφασιστικά να οργανώσουμε την αντίστασή μας στο ζόφο που μας επιβάλλουν